maandag 30 september 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 33

Bijkomende complicatie is dat ik te veel van hem houd. Zonder de liefde was mijn probleem in een oogwenk opgelost. Nu zucht ik maar wat voor me uit.

©jvs

woensdag 25 september 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 32

Vanmorgen waker geworden van een paar tanden in mijn bil. Pure verleiding die hij steeds minder kan weerstaan. Vooral als heviger wordende vermoeidheid hem influistert dat hij dat even moet. Zo is er weer een verrassende nieuwe dag begonnen.
©jvs

donderdag 19 september 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 31

Omdat het er groen uitzag, gebruikte hij een zakje prei voor de andijviesla. Geen spoor van de bladgroente in de kom. Die was niet meegegaan. Dat was nog eens vernieuwend.

©jvs

woensdag 18 september 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 30

Vannacht, terwijl ik sliep, zat ik met hem op de kruin van een duin, de wereld liep voor mij langs. Ze lag niet aan mijn voeten; ik kon ze niet dirigeren. Ik kon alleen maar zien wat langs mij kwam. Mensen liepen voorbij, met honden, zonder honden, met kinderen, zonder kinderen, alleen of met meerderen. In de zee dook een zeehond op, zijn kop net even boven een golf, voor hij weer wegdook. Zij hadden geen weet van mij. Ik wel van hun bestaan, kortstondig, oppervlakkig, zonder oordeel, zonder vooroordeel. Verschil viel weg.

©jvs

maandag 16 september 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 29

Alles is beeldvorming. Dat geldt ook voor het breed etaleren van een sportprestatie voor een goed doel. Beeldvorming, vooral als het daarbij blijft en de inhoud over het tapijt wegzweeft. Een enkeling die zich hieraan bezondigt, wil ik wel aan de oren trekken om met hem de vloer aan te vegen. Dat trotse ‘natuurlijk ga ik ervoor, natuurlijk doe ik mee’ blijkt een lege huls als de prestatiedrang slechts geldt om de beeldvorming. Wat blijft er van hem over als dezelfde mens wegrent zodra hetgeen hij met sportiviteit gretig ondersteunt, zich in de anonimiteit van zijn eigen omgeving voordoet. Een lege huls en een bange man. Schaamteloos bovendien. Wat een gemiste kans. En wat een medelijden voel ik.

©jvs