maandag 21 oktober 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 38

De deuren in huis vallen net iets te hard in het slot; de kopjes, de bordjes kletteren juist iets steviger tegen elkaar. Zo bootst hij de lokroep van de keuken na. Hij wil me weer even bij zich. Zo subtiel. Hij weet dat het werkt; ik inmiddels ook.

©jvs

zaterdag 19 oktober 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 37

Die ontkenning volgt instinctief op mijn verzuchting, mijn zoektocht naar lucht en ruimte. Die ontkenning is de onmiddellijke afstraffing hiervan. Daar sta je dan, nog steeds alleen in een wereld vol mensen. De handen leeg en gebonden. Een diepe zucht en dan op weg naar de volgende horde. Wat voel ik mij toch verschrikkelijk rijk. Jammer dat wat ik ervan wil delen op schrale gronden valt.

©jvs

zondag 13 oktober 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 36

Die keer bracht een zorgmevrouw voor het voetlicht waar het aan schort en waar bijna geen levende ziel aan wil denken. Zij hoort soms: “Het is beter iemand aan de dood te verliezen dan aan het leven”, of “Ik ben alleen zonder alleen te zijn”, of “Hoe kun je rouwen om een levende.”
Ik houd het graag op chronische rouw. Beter wordt het niet; wel absurdistischer.

©jvs

maandag 7 oktober 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 35

Toen de mevrouw van het bureau aan de keukentafel vaststelde dat ze ernstig schrok van onze staat van ontreddering, realiseerde ik me de waanzin pas ten volle. Gepaste stilte volgde; de keukentafel werd steun en toeverlaat. Was deze weide, dan was die groen.

©jvs

woensdag 2 oktober 2013

Uit het dagboek van een onbestorven weduwe – 34

– Denk jij dat de tafel echt helemaal is gedekt?
Ik vroeg het hem omdat hij aan zijn lunch was begonnen, nadat hij mij eerder had weggestuurd. Hij had geen hulp nodig bij het tafeldekken. Voor zijn gevoel stond alles klaar.
– Kijk nog eens goed?
Hij telde de spullen op tafel. Bij vijf was hij klaar. Hij telde nog eens; hij moest op zeven uitkomen. Nu hij in de gaten had dat twee items ontbraken, benoemde hij alles wat er wél stond. Zo kon hij achterhalen dat er nog een mes en een pak knäckebröd nodig waren om het af te maken.

©jvs